کمی توضیح برای مالزینشینها و افرادی که قصد آمدن به مالزی دارن:
اول یه کم توضیحجات بفرمایم در جهت ساز مخالف زدن(!) نسبت به بعضی نگارشهای یکی از این همخارجیها(!): نگاریده بود که:
1. ازدیاد دنگی*...: کوووو بابا؟؟؟ من که تا حالا فقط یکی دیدم! این خونشون احتمالاً پرورش دنگی دارن! شما نترسین! دنگی زیاد نیس!!
(بچه دنگی هس، ولی از اون بالغ های خطرناک... من که ندیدم تا حالا!)
*دنگی: حشرهای در سایز زنبور با بالهای سیاه و خالخالی، که اگه نیش بزنه و طرف زود نرسه به بیمارستان (آب زیاد+سرم)، خطر مرگ بالاست. در ارتفاع کمتر از 10متر میپروازه و ... همین!
2. بار و چمدون: وااا! چرا اضاف بار؟ من که 60 کیلو دادم بار، 20کیلو هم کولیم بود، هیچی هم اضاف بار ندادم!! (با Gulf Air) البته با ایرانایر و قطر هم بچهها گفتن که اومدن و مشکلی نبوده! این مسئله بار از ایران، بستگی به بازرسی که میخواد بار رو وزن کنه داره. ولی حتی اون کارمندهای سهپیچاش هم تا به حال نشنیدم تا 40کیلو رو ایرادی بگیرن... (در کل احتیاط شرط عقل هس! بیگُدار به آب نزنین البته!!)
3. حبوبات توی فروشگاهای خودِ مالزی هم هست. با قیمتهای تقریباً طبیعی(مثلاً لوبیا چشمبلبلی، کیلویی تقریبا 1500 تا 2000 به پول ایران). (این قیمتهای سه برابری که بچهها میگن اینجا هست، درسته، ولی توی سوپرهای ایرانی). خیلی چیزا توی مالزی موجود میباشه که آقایون (به حکم آقا بودنشون!) زیاد دقت ندارن رووش. حتی بعضی از خانوما هم... (حق هم دارن! بس که چیزای مزخرف اینا دارن، آدم ترجیح میده خیلی چیزا رو تست نکنه اصلاً).
چیزهای موجود که کمتر مورد توجه قرار میگیره:
- سبزیجات تازه (البته خب قیمتش یقیناً از ایران بالاتره (حدود دو برابر) ولی موجود هست): جعفری، نعنا، تره، پیازچه، ریحون، اسفناج، کرفس... (تمام اینا به صورت تازه موجود میباشه! (مادران محترم! نگران کمبودِ سبزیخوردنِ تازهی خونِ فرزندانِ دلبندتان نباشین!!)
- سس مایونز (توجه بشه که ذکر نشده باشه: طعمدار!)
- تمام بادمجونهای موجود، در انواع و اقسام قیافهها (حتی این نیممتریهای سفید و بفنش و سیاه) همشون طعمشون خوب و طبیعیه و قابل خوردنان!
- رب گوجه هست ولی ترجیحاً از سوپر ایرنی تهیه کنین چون کیفیتش با توجه به قیمتش، مناسبتره.
- سس کچاپِ Jusco و HEINZ طعمی بسیـــــار نزدیک به سس کچاپهای ایرانی داره.
- پتوی مسافرتی همقیمتِ ایران هست. همچنین بالش و ...
- قرص نیاوریــــــــــد!!!!!!! شاید به حکم دکتر نبودنمون نمیدونیم که: کیفیت قرصهای اینجا خیــــــــــــلی بهتر از ایرانه. و قیمتها هم طبیعی! مثلا یه بسته 10تایی از یه قرص سردرد، 2تا4 رینگیت! (ما کشفِ کیفیت قرصهای اینجا رو از تجربه مادر یکی از بچهها که دکتر هستن درک فرمودیم. جهت اطلاعتون عرض بفرمایم که ایشون که دکتر استن، هفتصد هشتصد رینگیت فقط از اینجا قرص و دارو خرید و بُرد ایران!). خوبیش هم اینه که روی همه قرصها نوشته که به چه دردی میخوره! (داروخانه هم که مث ایران نیس! داروها مث چیزای دیگه، توی قفسههای جلوی دست آدمه و میتونه تووشون بگرده و هر چی دوست داره انتخاب کنه)
- چیز خاص دیگهای به نظرم نمیرسه! اینا هم البته زیاد خاص نبود! چون آدمی اگه حداقل چار پنج ماه اینجا زندگی بفرمایه، کشفیات زیادی میفرمایه! که ممکن است بعضیها را حتی من نیز نکشفیده باشم... (که یقیناً اینگونه میباشه!)
